WIATROŁOMY - ROBERT MAŁECKI

 "Wiatr gnał po wiatrołomach, szarpiąc koronami drzew, które zamiast piąć się w górę, ku niebu, w agonii chłostały ziemię." Człowiek upada podobnie. Prywatne dramaty łamią ludzi dokładnie tak samo, jak robi to żywioł. Uleganie emocjom, zatracanie się w swym bólu i próba ucieczki przez drogę, która niszczy tworzą obraz równie naturalny i smutny, jak ten, który zostawia po sobie wichura. Dwoje takich ludzi - zniszczonych, zatraconych, uzależnionych rozwiązać ma sprawę zaginionego niemowlęcia, za którą kryje się jeszcze więcej cierpienia. Bólu, jaki natura mogła wykreować. 

NAJSŁABSZE OGNIWO - ROBERT MAŁECKI

Zniknięcie młodej pary, nieznającej ciężaru odpowiedzialności za małego człowieka niekoniecznie zwiastuje tragedię. Umysł podpowiedzieć może całkiem miłe scenariusze braku kontaktu z zakochanymi ludźmi. Ucieczka nastolatka również nie jest niczym szczególnie zaskakującym. Prawdziwy problem pojawia się, gdy wychodzi na jaw, że każda z zaginionych osób ostatni kontakt nawiązała z konkretnym człowiekiem. Czy emocjonalnie związany ze sprawą pisarz, z automatu stający się głównym podejrzanym zdoła rozwikłać tajemniczą zagadkę zanim okaże się, że najsłabszym ogniwem układanki jest on sam?

ZMORA - ROBERT MAŁECKI

Kim jest człowiek, który już w dzieciństwie zaznał najdotkliwszej straty? Człowiek, który nie pamięta najważniejszego i nie wie, czy znajome znikome obrazy przeszłości powstały z opowiadań, czy są choćby zalążkiem mglistych wspomnień wczesnych lat? Kim jest kobieta, którą od zawsze okłamywano? I w końcu, czy niewinna zabawa w chowanego, może ciągnąć się przez 30 lat? Jeśli tak, to co musi się stać, by odnaleźć siebie? Ta niepewność, to okrutna zmora.

ŻAŁOBNICA - ROBERT MAŁECKI

Czy piękna młoda kobieta zawsze musi mieć równie zachwycające wnętrze? Patrząc na Żałobnicę można mieć wątpliwości. Wydaje się być zimna i nieczuła - w końcu, nie rozpacza po tragicznej śmierci męża i pasierbicy. Co więc czuje? Ulgę? Satysfakcję? A może po prostu emocjonalne zmęczenie? 

ZADRA - ROBERT MAŁECKI

Środek lasu - miejsce samo w sobie tajemnicze i mroczne. Ewentualne zwłoki wpisują się więc w jego krajobraz, szczególnie, gdy ciało zwisa z jednego drzew. Najprostszy scenariusz pisze się sam i sprowadza się do dobrowolnego pożegnania życia. Inaczej na sprawę spojrzy jednak ten, którego codzienność przypomina to otoczenie. Jest zawiła, ciemna, zagadkowa, pełna cieni wywołujących lęk i poczucie winy. Towarzyszy jej osamotnienie, dokładnie takie, jakiego szukać można w lesie. Osamotnienie i cisza, która od lat najgłośniej krzyczy. Człowiek, w którego sercu tkwi zadra nie uwierzy w samobójstwo.

WADA - ROBERT MAŁECKI

Słownik języka polskiego powinien uwzględnić nową definicję słowa "wada". Prócz ujemnej cechy charakteru, uszkodzenia przedmiotu i niedorozwoju czy nieprawidłowej budowy narządu, znaleźć powinna się informacja o najmocniejszej i najbardziej udanej powieści Roberta Małeckiego. Odważnej książce całkowicie pozbawionej tematów tabu, skonstruowanej tak, że mocno oddalone od siebie wątki spotykają się w niespodziewanym momencie i w kompletnie nieprzewidywalny sposób.

SKAZA - Robert Małecki

"Milczenie to skarb z ukrytą tajemnicą...". Z książkami Roberta Małeckiego jest podobnie. Składają się głównie z osobistych tragedii, które łącząc się tworzą enigmatyczny, zaskakujący i wciągający obraz. Obraz namalowany skrajnymi emocjami. Życiowy i przejmujący, z niemalże żywymi ludźmi, posiadającymi niejedną skazę.

KOSZMARY ZASNĄ OSTATNIE - ROBERT MAŁECKI

"Kocham Małeckiego"! Te wielokrotnie wypowiadane słowa nigdy mnie nie dziwiły, mimo, że padały z ust mojej Mamy, mężatki z ponad 25-letnim stażem. Po najnowszej książce Roberta muszę powiedzieć, że ta "Miłość" zostaje w rodzinie. Toruński "kryminalista" pisze genialnie i jako Autor ma tylko jedną, poważną wadę, nad którą powinien popracować.

PORZUĆ SWÓJ STRACH - ROBERT MAŁECKI

Strach, smutek i tęsknota nierzadko stanowią wstęp do uzależnień i autodestrukcji, szczególnie, jeśli stan ten utrzymuje się przez dłuższy czas. Te negatywne emocje towarzyszą Benerowi od sześciu lat. Weszły do jego życia chwile przed tym, gdy na świat miało przyjść jego dziecko i zajęły miejsce  żony, po której słuch zaginął. Dziennikarz nie zatracił się jednak w kieliszku, ani innej formie "znieczulania". Szukał, nie tylko swoich bliskich. Zamiast zaginionych pojawiały się kolejne pytania. Każdy dzień przypominał nierówną grę. Grę o życie i szczęście. Grę o spokój sumienia. Aby ją przejść musiał porzucić swój strach. Musiał zejść do podziemia.

NAJGORSZE DOPIERO NADEJDZIE - ROBERT MAŁECKI - Graviora manent.

Podobno zawsze może być gorzej, ale czasem aż trudno w to uwierzyć. Ilość tragedii przypadająca na jednego człowieka zdecydowanie powinna być ograniczona. W pewnym momencie zasoby smutku, żalu i cierpienia mogłyby się wyczerpać i dać chwilę na złapanie oddechu. Chwilę, na zebranie sił do dalszej walki, która staje się podstawą egzystencji. W przypadku Marka Benera, fundamentem życia jest kurczowe trzymanie się przeszłości. Od trzech lat jedyny cel sprowadza się do poszukiwań najmniejszego śladu po zaginionej żonie i córeczce, której reporter nie widział na oczy. Nieustannie towarzyszy mu bezsilność, strach i rozrywający ból. Tęsknota, która zamieszkała z nim na stałe i uwiła sobie gniazdko w dziecięcym pokoju i na pustej, zimnej stronie łóżka. Kreator jego świata - Robert Małecki zapowiada jednak, że "Najgorsze dopiero nadejdzie". W przypadku bohatera wierzę mu całkowicie, natomiast biorąc pod uwagę samą książkę, wydaje mi się, że jest zupełnie odwrotnie. Im dalej, tym lepiej. Najlepsze historie z Torunia nadejdą z tym nazwiskiem.