Są takie miejsca - lasy, urwiska, głębiny - gdzie natura stwarza optymalne warunki do żegnania się z życiem. Swoim specyficznym pięknem wysyła wręcz zaproszenie do ludzi noszących zbyt duży smutek w sercu. Jedna samobójcza śmierć ciągnie za sobą kolejną, jakby dawała przyzwolenie na pożegnanie się ze wszystkimi problemami. Na skraju lasu, nad przepaścią, na brzegu topieliska samobójca zostawia ciężar, który później podnoszą jego bliscy. Dodaje im też do niego pytanie "dlaczego?", na które trudno jest znaleźć dobrą odpowiedź. A ponoć ludzie nawet po śmierci mogą dużo powiedzieć. Ponoć wszystko jest "Zapisane w wodzie". Cała historia. Kilka jej wersji.
