POZWÓL MI WRÓCIĆ - B. A. PARIS

Człowiek składa się z emocji i sekretów. Niektóre z nich schowane są naprawdę głęboko i przez większość czasu siedzą w ukryciu przed światem. Gdy wyjdą, spada jedna z masek. Pojawia się nowa odsłona, która może bardzo zaskoczyć otoczenie. W swej psychicznej budowie każdy z nas przypomina więc matrioszkę. Na pozór zwykłą laleczkę z niespodzianką w środku. Czasem jednak te sekretne, przemilczane emocje lub zdarzenia skutecznie coś psują i nie pozwalają wrócić do tego, co było.

NA SKRAJU ZAŁAMANIA - B. A. PARIS

Wystarczy chwila, by misternie układane życie posypało się, tworząc chaos, w którym trudno wytrwać. Kilka sekund i jedna decyzja zmienić mogą wszystko i za błąd - nieuwagę, bezmyślność, zapomnienie, człowiek jest skazany na najcięższe więzienie. To, którego kraty ograniczają obszar wyobraźni, napędzanej lękiem i wyrzutami sumienia. To, zwane umysłem. Każda próba ucieczki z niego - choćby za sprawą leków zaostrza rygor. Odbiera tlen i nadzieję. Wydłuża karę, aż w końcu ludzka natura postawi skazańca "Na skraju załamania".

ZA ZAMKNIĘTYMI DRZWIAMI - B. A. Paris

W czasach pozorów i iluzji człowiek jest sobą jedynie w zaciszu własnego domu. Po wejściu do niego ściąga nie tylko buty i kurtę, ale i maskę, którą przez lata dopieszcza. W swoich czterech ścianach jest sobą. Nikogo nie musi udawać. Może z rozkoszą oddać się pasjom ukrywanym przed światem. Nieraz więc "Za zamkniętymi drzwiami" ogrywa się horror. Dla niektórych dom nie jest azylem, szczególnie gdy jego ściany przesiąknięte są strachem, płaczem i błagalnym tonem. Idealna para miewa czasem doskonale ukryte tajemnice. Prawdę skrywaną w zamkniętym pokoju i przykrytą pięknymi słowami, romantycznymi gestami i pozornym szczęściem. Fałszywa laurka zachwyca otoczenie. Jedyne co nie pasuje do cudownego życia jest nastolatka z zespołem Downa. A może ona właśnie pasuje najbardziej? Może doskonale nadaje się do domu, w którym z dnia na dzień tragedia się powiększa?